Handel in domeinnamen.

Eind december 2006 werd bekend dat de domeinnaam "vodka.com" werd verkocht aan de Russische vodka producent 'Russian Standard' voor drie miljoen dollar (artikel). Eerder dat jaar ging de domeinnaam "diamond.com" over de toonbank voor 7,5 miljoen dollar (artikel) en werd "cameras.com" verkocht voor 1,5 miljoen dollar tijdens een veiling in Florida waar verder voor nog 5 miljoen dollar aan domeinnamen werd verkocht (artikel).
Eind mei 2007 betaalde MXN Ltd. de fabelachtige som van 9,5 miljoen dollar voor de domeinnaam "porn.com" (persbericht).
Het is het voorlopig hoogtepunt in een reeks van adembenemende domeinverkopen die tot de verbeelding spreken.

Handel in domeinnamen is niet louter een Amerikaans fenomeen. Ook in Europa werden reeds enkele monster-transacties genoteerd en het volume aan transacties neemt dag na dag toe (artikel). De handelsplaats Sedo.com liet me weten dat voor het be-domein er sinds begin 2003 tot november 2006 zo'n 324 geregistreerde publiek bekend gemaakte verkopen waren. De gemiddelde verkoopprijs bedroeg 790 EUR per domeinnaam. Deze publieke verkopen zijn echter slechts het tipje van de ijsberg. In de meeste gevallen wordt immers gewerkt met geheimhoudingsclausules en om commerciële redenen verkiezen veel domeinhandelaars ervoor om transacties niet openbaar te maken.

In hoofdzaak kunnen twee verklaringen aangehaald worden waarom dergelijke - op het eerste zicht, zeer hoge - bedragen neergeteld worden voor domeinnamen:

  • Ten eerste is een domeinnaam voor veel ondernemingen een onderdeel geworden van hun marketingstrategie.
  • Ten tweede zorgen nieuwe advertentie-methoden ervoor dat het commercialiseren van domeinnamen een winstgevende aangelegenheid kan worden (artikel). Voorbeeld is het Google Adsense-programma waarbij automatisch advertenties geplaatst worden die relevant zijn voor de inhoud van een bepaalde website. Wanneer een bezoeker op een advertentie klikt, krijgt de uitbater van de website een bepaald geldbedrag dat per klik kan variëren tussen de 1 cent en meerdere euro's.

Vooral domeinnamen die eigenlijk generieke termen zijn (vb: huizen.be of recepten.be) zijn bijzonder populair.
De reden hiervoor is eenvoudig: sommige internet-gebruikers verkiezen om hun zoekterm rechtstreeks in te geven in hun browser. Deze generieke domeinnamen ontvangen bijgevolg bezoekers zonder dat daarvoor reclame-kosten gemaakt moeten worden. Vanuit marketing en commercieel standpunt heeft dit drie voordelen:

  • kostenbesparing
  • het bereiken van een doelpubliek dat interesse heeft in je product (en dus wellicht zal leiden tot een hogere verkoop-conversie)
  • het ontstaan van een perceptie bij de gebruiker dat de bezochte website binnen haar niche toonaangevend is. Een mooi voorbeeld hiervan is de marketingstrategie van de website Download.com. De website dankt haar referentie-status binnen de niche van het downloaden van software voornamelijk aan haar generieke domeinnaam.

Vóór eind 2002 was het niet toegestaan een .be-domeinnaam over te dragen. Elke handel in domeinnamen was dan ook onmogelijk.
Sinds 15 oktober 2002 werd de overdracht wel mogelijk (persbericht vzw DNS.BE) en steeg het aantal domeinregistraties sterk en namen ook de transacties in domeinnamen toe (grafiek).
Er is geen wettelijke bepaling die een verbod instelt op de handel in domeinnamen, ook DNS.BE vermeldt in haar algemene voorwaarden nergens dat het verboden zou zijn domeinnamen op frequente basis te kopen en/of te verkopen.

De handel in domeinnamen die inbreuk maken op intellectuele rechten wordt via de Wet van 26 juni op het Wederrechtelijk Registreren van Domeinnamen wel aan banden gelegd. De algemene voorwaarden van DNS.BE stellen overigens eveneens beperkingen aan welke domeinnamen geregistreerd (en bijgevolg verhandeld) kunnen worden.
Zowel in Nederland (artikel) als de Verenigde Staten (uitspraak arbiter) is handel in domeinnaam principieel toegelaten voor zover geen inbreuk gepleegd wordt op intellectuele rechten van derden.

Sinds de lancering van de nieuwe .eu-domeinnamen eind 2005 is echter controverse ontstaan omtrent de toelaatbaarheid van domeinhandel, althans, binnen het eu-domein.
De regels om domeinnaamkaping te bestrijden worden bijzonder ruim geïnterpreteerd door het speciale Arbitragehof in Praag, belast met het beslechten van geschillen binnen het eu-domein. Uit de vele beslissingen die het Hof sinds kort velt, blijkt dat de arbiters tegen iedere vorm van handel in domeinnamen zijn.

In principe geldt ook binnen het eu-domein het principe "wie eerst komt, eerst maalt", toch blijkt uit verschillende arbitrale beslissingen (beslissing) dat zodra de arbiters een speculatief oogmerk, ten tijde van de registratie, vaststellen bij de domeinnaamhouder, de naam wordt toegekend aan de eisende partij.
Dit is duidelijk een brug te ver daar de Verordening waarop de introductie van het eu-domein gebaseerd is (Verordening EG/733/2002, Publ. E.G., 30 april 2002, L113/1), nergens gewag maakt van een verbod op handel in domeinnamen.

Bart Demyttenaere (Lic. Rechten)
Zaakvoerder DNEX.be

Contacteer de auteur